#7-Pichichero(USA)

„Koncentracja rtęci i jej metabolizm u noworodków po otrzymaniu szczepionek zawierających tiomersal: badanie opisowe”, The Lancet, Michael Pichichero i wsp., 2002

Dokument źródłowy

„Mercury concentrations and metabolism in infants receiving vaccines containing thiomersal: A descriptive study”

Intencja badania

Czy tiomersal ze szczepionek podnosi poziom rtęci we krwi ponad poziom bezpieczeństwa? Jaki jest czas potrzebny do eliminacji rtęci z krwi do połowy stężenia początkowego (okresu półtrwania rtęci we krwi)?

Podstawowe informacje

  • Badanie jest jednym z głównych argumentów o „bezpieczeństwie” tiomersalu dla pracowników Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – PZH, którzy wydałi w 2009 roku komunikat pod tytułem “Oświadczenie” zawierające wyniki tego badania :

    „zostały opublikowane wyniki badań na Uniwersytecie w Rochesterze oraz Narodowym Instytucie Zdrowia w Bethesdzie (USA), które wykazały, że po podaniu szczepionek zawierających tiomersal niemowlętom dwu- i sześciomiesięcznym, poziom rtęci w ich krwi nie wzrósł ponad bezpieczne granice, a etylortęć będąca pochodną tiomersalu została szybko wydalona z organizmu wraz z kałem.”

  • Bezpieczny poziom rtęci we krwi został wybrany przez autorów na poziomie 29 nmol/L na podstawie innego badania dokonanego na metylortęci a nie etylortęci. Podana referencja nr 18 odnosi się do publikacja badającej różnice między poziomem rtęci we krwi u samców i samic mysz: Nielsen JB, Andersen O, Grandjean P. „Evaluation of Mercury in hair, blond and muscle as biomakers of methylmercury exposure in male and female mice„, Arch Toxicol 1994.
  • Poziom rtęci we krwi zbadano jedynie u 33 niemowląt z grupy eksponowanej na tiomersal ze szczepionek wzw-b, błonica-tężec-krztusiec, Hib (z grupy 40 wybranych dzieci, u 7 dzieci nie udało się pobrać 1ml krwi) i u 15 dzieci z grupy kontrolnej nieeksponowanej na tiomersal (z grupy 21 wybranych dzieci, u 6 dzieci nie udało się pobrać 1ml krwi). W grupie eksponowanej na tiomersal 21 na 33 przypadki (co daje 65%) próbek krwi wykazywało mierzalne ilości rtęci, w grupie kontrolnej oprócz jednego przypadku na 15 przypadków (co daje 6%) nie znaleziono mierzalnej ilości rtęci we krwi.
  • Matematyczny model półtrwania rtęci w krwi bazuje tylko na 22 próbkach krwi, gdzie każda próbka pochodziła od innego dziecka, od dzieci o różnych ekspozycjach na tiomersal i różnych terminach pobrań krwi.
  • Skumulowana ekspozycja na etylortęć wynosiła od 37,5 – 62,5 mcg w ciągu pierwszych 2 miesięcy i 87,5 – 175 mcg w ciągu pierwszych 6 miesięcy w grupie szczepionej preparatami z tiomersalem. Wszystkie dzieci były zdrowe podczas badania i monitorowane przez następne 24 – 36 miesięcy pod kątem ogólnego stanu zdrowia – rozwijały się prawidłowo. Szczepione dzieci pochodziły z USA, gdzie kalendarz szczepień rozpoczyna się tak jak w Polsce już w pierwszej dobie szczepieniem przeciw wzw-b. Wszystkie dzieci były urodzone w terminie.
  • Matematyczny model do szacowania okresu półtrwania rtęci w krwi między 1 a 45 dniem od szczepienia bazował na pojedynczych próbkach krwi od każdego dziecka z następującym podziałem (podział zawiera próby pobrania krwi u 13 dzieci, u których się to nie udało):
  • -> Wśród dwumiesięcznych dzieci tylko od ośmioro dzieci po szczepionkach z tiomersalem pierwsze i jedyne próbki krwi zostały pobrane w ciągu pierwszych 7 dni od szczepienia, od następnych pięciu dzieci w ciągu 8 -14 dni, a od następnych siedmiu dzieci w ciągu 15-21 dni od szczepienia.
  • -> Wśród sześciomiesięcznych dzieci tylko od siedmiu dzieci po szczepionkach z tiomersalem pierwsze i jedyne próbki krwi zostały pobrane po 4 dniach od szczepienia, od następnych ośmiu w ciągu 8 – 14 dni, od następnych pięciu w ciągu 15 – 27 dni od szczepienia.
  • W badaniu pobrano oprócz krwi również próbki stolca (22 próbki z grupy eksponowanej) i moczu od dzieci (27 próbek z grupy eksponowanej i 14 próbek z grupy kontrolnej).
  • Ponadto od wszystkich matek pobrano próbki włosów i od niektórych próbki mleka.
  • W 4 próbkach moczu z grupy eksponowanej wykazano rtęć, u dwumiesięcznego dziecka 3,8 nmol/L i trzech sześciomiesięcznych dzieci 5,75 nmol/L. Nie wykazano rtęci w próbkach moczu u dzieci z grupy nieeksponowanej na tiomersal.
  • Autorzy opisują, że toksyczność organicznej rtęci (produkt rozkładu etylortęci w organiźmie) jest największa w centralnym układzie nerwowym, jak i nerkach i systemie immunologicznym. Organiczna rtęć łatwo przekracza barierę krew-mózg (…) efekt stosowania tiomersalu w szczepionkach nie jest dostatecznie zbadany a metabolizm etylenu rtęci u noworodków jest nieznany.

„Most of the toxic effects of organic mercury compounds take place in the central nervous system, although the kidneys and immune system can also be affected. Organic mercury readily crosses the blood-brain barrier, and fetuses are more sensitive to mercury exposure than are children or adults…No toxic effects of low-dose exposure to thiomersal in children have been reported. The effect of the small amounts of mercury contained in vaccines on concentrations of mercury in infants’ blood has not been extensively assessed, and the metabolism of ethylmercury in infants is unknown.”

Wynik/Wnioski autorów

  • Poziom rtęci we krwi dwumiesięcznych dzieci wynosił od mniej niż 3,75 do 20,55 nmol/L, we krwi sześciomiesięcznych dzieci był niższy niż 7,50 nmol/L. Koncentracja rtęci była niska w moczu po szczepieniu, ale wysoka w stolcu dwumiesięcznych dzieci (średnia 82 ng/g suchej masy) i sześciomiesięcznych dzieci (średnia 58 ng/g suchej masy). Szacowany średni czas wydalania rtęci z krwi do połowy jej stężenia początkowego wynosił 7 dni ( od 4 do 10 dni):

„Blood mercury in tiomersal-exposed 2-month-olds ranged from less then 3.75 to 20.55 nmol/L (parts per billion); in 6-months-olds all values were lower then 7.50 nmol/L. (…) Concentrations of mercury were low in urine after vaccination but were high in stools of thiomersal-exposed 2-month-olds (mean 82 ng/g dry weight) and in 6-month-olds (mean 58 ng/g dry weight). Estimated blood half-life of ethylmercury was 7 days (95% Cl 4-10 days).”

  • Tiomersal ze szczepionek nie podnosi poziomu rtęci we krwi niemowląt ponad poziom bezpieczeństwa. Etylortęć ze szczepionek wydaje się być eliminowana z organizmu szybko poprzez stolec:

„Administration of vaccines containing tiomersal does not seem to raise blood concentrations of mercury above safe values in infants. Ethylmercury seems to be eliminated from blood rapidly via the stools after parental administration of thiomersal in vaccines.”

  • Na ostatniej stronie autorzy uznają, że ich badanie nie jest formalnym badaniem farmakokinetycznym:

„Although our study was not designed as a formal assesment of pharmacokinetics of mercury (…)”

  • Autorzy dochodzą do wniosku, że pochodząca z tiomesalu etylortęć stwarza bardzo małe ryzyko [??] dla urodzonych w terminie dzieci. Jednak nie powinno się podawać szczepionek z tiomersalem wcześniakom o niskiej wadze urodzeniowej [na podstawie badania Gregory V. Stajich, Journal of Pediatrics, 2000]:

„(…) we conclude that the thimerosal in routine vaccines poses very little risk to full-term infants, but that thimerosal-containing vaccines should not be administered at birth to very low birth weight premature infants.”

Podsumowanie własne

  • Autorzy uznają tiomersal bezpiecznym (czyli neutralnym) bez wyjaśnienia co dzieje się z etylenem rtęci po ekspozycji i bez odniesienia do wiarygodnego poziomu bezpieczeństwa dla etylortęci u noworodków.
  • Liczne braki merytoryczne w tym badaniu dyskwalifikują je jako badanie farmakokinetyczne. Zaprezentowane wyniki zaprzeczają wnioskom o bezpiecznym poziomie rtęci we krwi i nie dają żadnych podstaw do wniosków o jej szybkim wydalaniu.
  • Autor badania nie jest toksykologiem lecz pracuje na zlecenia producentów szczepionek jako immunolog i jest jednym ze współautorów szczepionki HibTITER, co jest ewidentnym konfliktem interesów.

Krytyczne spostrzeżenia

Autor bezpodstawnie nazywa stwierdzone w swoim badaniu poziomy rtęci we krwi za bezpieczne:

  • Użyta wartość referencyjna 29 nmol/L rtęci we krwi pochodzi z badań na metylortęci a nie na etylortęci (która jest produktem metabolizmu tiomersalu) i bez odniesienia do noworodków – podana referencja dotyczy badań na samcach i samicach myszy.
  • W przyjętej przez autorów metodyce żadne próbki krwi nie były pobierane w ciągu pierwszych trzech dni od szczepienia z tiomersalem. Biorąc pod uwagę wynik autorów o 7 dniowym czasie potrzebnym do eliminacji rtęci do połowy stężenia początkowego, niemożliwe jest wnioskowanie o nieprzekroczeniu poziomu bezpieczeństwa bez danych z 1 – 3 dnia po szczepieniu.
  • Mimo podawania skumulowanej ilości etylortęci na jaką było eksponowane dziecko wraz ze szczepieniem w różnych momentach życia według oficjalnego kalendarza szczepień, tylko po ostatnim szczepieniu w drugim lub szóstym miesiącu życia pobrane zostały próbki krwi.
  • Z opisu badania wynika, że mimo podawania szczepień z tiomersalem już w pierwszej dobie życia, dopiero dwumiesięczne niemowlęta zostały wybrane do badania. Brak jest danych dla noworodków tuż po pierwszym szczepieniu. Mała grupa badanych (33 eksponowane przypadki) jak i brak dzieci z komplikacjami zdrowotnymi uniemożliwia wnioskowanie dla całej populacji.
  • W jednym z przypadków po ekspozycji na etylortęć 37.5 mcg dwumiesięczne dziecko (o wadze 5., kg) miało poziom rtęci 20,55 nmol/L, wykryty w 5-tym dniu po szczepieniu. Używając wyniku autorów mówiącego o szacowanym czasie potrzebnym na eliminacje rtęci z krwi do połowy stężenia początkowego na 7 dni, jest bardzo prawdopodobne, że stężenie rtęci we krwi tego dziecka było wyższe przed pierwszym i jedynym pobraniem próbki w 5-tym dniu po szczepieniu. Ponadto biorąc pod uwagę różne kombinacje szczepionek, amerykańskie dzieci w pierwszych dwóch miesiącach życia były eksponowane na większą dawkę etylortęci (nawet do 62., mcg) niż 37,5 mcg dla tego przypadku.
  • Przykładem poprawnie przeprowadzonego badania może być publikacja wspomniana przez Pichichero – Jatrogenna ekspozycja na rtęć po podaniu szczepienia przeciw wzw-b u wcześniaków, Gregory V. Stajich, Journal of Pediatrics, 2000. W tym badaniu zmierzono poziom związku rtęci we krwi przed i po szczepieniu, wszystkie noworodki otrzymały tą samą dawkę związku rtęci i wszystkim zmierzono w tym samym terminie po szczepieniu (od 48 – 72 godzin) poziom związku rtęci we krwi. Noworodki zostały poddane ekspozycji na etylen rtęci w ilości 12,5 mcg. Wyniki na 15 wcześniakach i 5 noworodkach urodzonych w terminie pokazują istotny wzrost poziomu związku rtęci we krwi po szczepieniu jak i wyższy wzrost stężenia rtęci u wcześniaków (przedział 1,3-23,6 μg/L) niż u pozostałych noworodków (przedział 1,4-2,9 μg/L). Z uwagi na wyższe ryzyko zaburzeń neurologicznych u wcześniaków autorzy wyrażają zaniepokojenie zwiększaniem neurologicznego ryzyka poprzez szczepienia z tiomersalem w tej grupie dzieci:

„Preterm infants are at risk for neurologic disorders even without mercury exposure. Because we found a statistically significant rise in total mercury levels in these infants after vaccination, we are concerned about the possibility of compounding the neurologic risk for these infants.”

Autor bezpodstawnie używa do swoich wyników pojęcia farmakokinetycznego – okres półtrwania rtęci we krwi:

  • Bazowanie na 22 próbkach, ale od różnych dzieci jest czymś nietypowym dla badań farmakokinetycznych, gdzie wielokrotne próbki krwi powinny pochodzić od jednego dziecka. W tym badaniu autorzy używają próbek od różnych dzieci jakby pochodziły one od jednego dziecka.
  • W przyjętej przez autorów metodyce każde dziecko miało tylko raz pobieraną krew, co uniemożliwia prawidłowe stwierdzenie sposobu koncentracji, metabolizmu, eliminacji rtęci z krwi. Nie jest możliwe również stwierdzenie bez przynajmniej drugiej próbki od tego samego dziecka czy poziom rtęci we krwi się zmniejsza.

Autor bezpodstawnie wnioskuje o szybkiej eliminacji rtęci z krwi poprzez stolce:

  • Według autorów zmniejszające się ilości rtęci we krwi jak i znalezienie rtęci w stolcach badanych dzieci można nazwać szybką eliminacją rtęci ze szczepionek z organizmu. Nie przedstawiają jednak na takie stwierdzenia żadnego dowodu, dla żadnego eksponowanego przypadku nie przeprowadzono analizy na podstawie codziennych próbek stolca ani wielokrotnych analiz krwi.
  • Brak pomiaru koncentracji rtęci we krwi i stolcu przed szczepieniem uniemożliwia obiektywne stwierdzenie o ile podniósł się poziom rtęci po szczepieniu we krwi czy stolcu.

Konflikt interesów i nadinterpretacja wyników:

  • Autor badania Michael Pichichero jest współautorem szczepionki HibTITTER, która jest jednym z preparatów zawierających tiomersal. Michael Pichichero jest od lat zaangażowany we współpracę z wieloma firmami farmaceutycznymi przy opracowywaniu szczepionek. Żadna z tych informacji nie jest ujawniona w badaniu – najwyraźniej autor nie widzi żadnego konfliktu interesów.
  • W wywiadzie dla Medscape Michael Pichichero twierdzi, że cała ilość etylortęci ze szczepionek została znaleziona w wydalonym przez dzieci kale, mimo pobrania kilku pojedynczych próbek stolca od różnych dzieci:

„We accounted for virtually all the mercury contained in the vaccine in the stool of these children (…).”

Dodatkowe informacje:

Dr. E. Pichichero przeprowadził kolejne badanie na dzieciach argentyńskich w 2004 roku i potwierdził używając nieco poprawniejszej metodologii farmakologicznej, że okres półtrwania rtęci z tiomersalu jest znacząco różny od okresu półtrwania metylortęci. W publikacji Mercury Levels in Newborns and Infants After Receipt of Thimerosal-Containing Vaccines, Pediatrics 2008 autor stwierdza, że średni okres półtrwania etylortęci to 3,7 dnia a eliminacja rtęci z krwi do poziomu sprzed szczepienia preparatem z tiomersalem następuje w ciągu 30 dni.

Wszystkie publikacje tego autora pokazują jedynie inne cechy farmakokinetyczne rtęci z tiomersalu w porównaniu do metylortęci  a  uśrednione wyniki nie udawadniają w żaden sposób, że rtęć z tiomersalu nie dociera do mózgu i nie akumuluje się powodując neurologiczne zaburzenia u pewnej grupy predysponowanych dzieci. W wywiadzie dla medycznego portalu WebMD z 2008 roku dr. E. Pichichero potwierdza, że jego badanie nie udowodniło neutralności neurologicznej rtęci z tiomersalu:

„Just because it came out of the blood doesn’t mean it is excreted from the body. It could have gone to the brain,” Burbacher tells WebMD. (…) Pichichero agrees with Burbacher on this but he says the current findings are relevant to thimerosal risk. (…)

„There is a direct relationship between the amount of mercury in the blood — and how long it stays in the blood — and the ability of mercury to get into the brain to produce developmental problems,” [Pichichero] he says. „We did not prove there was not deposition of mercury in other parts of the body, but we prove that the half-life of ethyl mercury from thimerosal is low, excretion is high, and the kidneys — an organ very sensitive to the effects of mercury — were not damaged.”

%d blogerów lubi to: